China Love – onze Chinese trouwreportage


Vorige week recenseerde ik China Love, een boeiende documentaire over Chinese huwelijken en de Chinese trouwfoto-industrie. En zoals ik de vorige keer al vertelde hebben mijn Chinese vrouw en ik in China ook zo’n reportage laten maken.

Vergeelde trouwjurk

In China beslaat een trouwerij niet maar één dag, zoals we in Nederland gewend zijn, maar worden de bruidsreportage, de plechtigheid op het gemeentehuis, de receptie en het bruiloftsfeest over meerdere maanden of zelfs jaren gespreid. De bruidsreportage is een van de stappen in het proces en verschilt ook als dag en nacht van die in Nederland. Ja, er bestaat de mogelijkheid om buiten in een park foto’s te laten maken door een fotograaf, maar de meeste stelletjes kiezen voor een trouwreportage in een professionele studio. Naast professioneel personeel voor make-up, fotografie en video beschikt de studio vaak ook over kledij en een aantal sets als achtergrond voor de foto’s. Een van de dingen die ik nog steeds niet goed kan bevatten is dat men zich in zo’n studio laat fotograferen in kleding die niet eens de eigen is. Ze kiezen niet hun eigen unieke jurk en pak, maar iets uit de collectie van de studio, die bestaat uit tientallen (soms vergeelde) jurken en pakken. En je wordt dan dus gefotografeerd in een outfit die talloze personen voor je ook al gedragen hebben. Dezelfde bruidsjurk tegen dezelfde achtergrond. Wellicht is dit iets dat wij westerlingen in onze drang naar individualiteit en neiging tot ‘iets speciaals’ nooit echt zullen snappen.

Maar dat is niet het enige. Een reportage als bruid en bruidegom is maar een deel van de totale sessie. Een dag lang laat je je in verschillende outfits en in verschillende settings fotograferen. Je kiest zelf de combinaties uit, waarbij de studio je natuurlijk adviseert. Toen ik een rondje liep door de studio waar wij uiteindelijk onze foto’s zouden laten maken zag ik de verscheidenheid aan thema’s met eigen ogen. Een klaslokaal, een lunchroom, een keuken, een woonkamer, een slaapkamer, een studeerkamer, een oude Chinese binnenplaats, een treinwagon, een gotisch gebouw, een stenen trap van een landhuis, een bloemenwinkel, een veld vol knalgele bloemen, een kamer uit een Europees paleis, een bioscoop, een straat uit het oude Shanghai, noem het maar op. Allemaal verschillende thema’s en sets waaruit je kon kiezen.

Kinderlijk

De kleding is net zo gevarieerd als de sets. Naast trouwkostuums zijn er traditionele Chinese kostuums, Beijing opera outfits, uniformen van het People Liberations Army, sexy outfits met superkorte hotpants en een veelheid aan bizarre attributen. Veel Chinese stelletjes die gaan trouwen zijn midden twintig en lopen in ‘volwassenheid’ vaak achter bij jongeren uit het westen. Dit heeft vooral te maken met de enorme druk die tijdens de middelbare schooljaren op hen werd uitgeoefend om een zo hoog mogelijke score te halen op de gaokao, het toelatingsexamen voor de universiteit. De score op de gaokao bepaalt naar welke universiteit je mag en daarmee de rest van je leven. Tieners studeren dag en nacht en hebben eigenlijk geen sociaal leven, laat staan een relatie voordat ze naar de universiteit gaan. Voor ons westerlingen zijn Chinese twintigers daarom vaak relatief kinderlijk in hun gedrag, kleding en omgang met het andere geslacht. Dit komt ook tot uiting in de bruidsreportages. Naast een meer formele sessie gaan de stelletjes zich te buiten aan kinderlijke verkleedpartijtjes.

Als je voorbeelden van reportages bekijkt stuit je al snel op foto’s waarbij stelletjes zich, gekleed in pastelkeuren, of outfits met een regenboog aan felle kleuren, hebben laten fotograferen in dagelijkse situaties die een sterk ‘vader en moedertje spelen’-gehalte hebben. Of ze doen denken aan stoeipartijtjes en kussengevechten van kinderen op de lagere school.

Koopje

De prijzen van dit soort sessies lagen meestal tussen de 5.000 en 10.000 RMB (€600 tot €1.200 Euro). Nou mag dat voor Nederlandse begrippen niet zo buitensporig zijn, maar mag ik je erop wijzen dat een gemiddeld maandsalaris in die dagen (2012) in Xi’an rond de 2.000 RMB lag? Ik had al eens een aantal van dergelijke reportages gezien en ze varieerden van kinderachtig tot beschamend, met bizar onechte achtergronden of uitvoerig photoshopwerk van twijfelachtige kwaliteit. Het mag dan ook geen verrassing zijn, dat ik absoluut niet zat te springen om een dergelijke reportage te laten maken. Maar het werd me al snel duidelijk dat het voor mijn vrouw een absolute must was. Geen discussie mogelijk. Na wat onderling overleg kwamen we tot overeenstemming: we zouden een redelijk geprijsde studio zoeken en geen belachelijke kinderachtige verkleedpartijtjes doen. Het moest wel een beetje stijlvol.

Via kennissen vond ze twee studio’s waarvan we er een uitkozen. Omdat we alleen digitale foto’s wilden (geen fotoboeken, vergrotingen in lijsten, e.d.) en ook afzagen van de ‘making of’-video die men ons probeerde te verkopen, kon de prijs redelijk blijven. Dankzij een korting die we kregen via kennissen kwamen we uiteindelijk uit op een zeer schappelijke 2.000 RMB. Het was de bedoeling dat we twee opeenvolgende dagen naar de studio zouden komen. Een dag om e.e.a. voor te bespreken en kleding uit te kiezen en een dag voor de fotosessies zelf. Maar ik had er weinig trek in om twee dagen achter elkaar drie uur in de bus te moeten zitten naar de andere kant van Xi’an en mijn vrouw wist ze over te halen om alles op één dag te doen.

Oorbellen en leren jassen

We zouden vier sessies doen, waarbij we zelf de scenes en kleding uitzochten. Een van de sessies zouden we doen in een mooie rode trouwjurk die mijn vrouw zelf op internet gekocht had. Ze wilde ook een sessie in een traditionele witte jurk. Daarnaast kozen we voor een sessie in meer traditionele Chinese kledij (ik weigerde een Beijing Opera kostuum aan te trekken) en een sessie in een traditionele qi pao, een traditioneel kort strak jurkje voor de bruid. Ondanks mijn terughoudendheid moet ik toegeven dat het achteraf een leuke dag was en het resultaat erg mooi. Je moest wel heel duidelijk op je strepen staan voor wat betreft je wensen. Voor een van de sessies werd mijn vrouw een kapsel aangemeten dat ik enkel kon beschrijven als ‘coupe afdakje’. ‘Vind je het zelf mooi?’, vroeg ik haar. ‘Ik vind het namelijk afschuwelijk.’ ‘Ik vind het ook niet zo mooi, maar ze zeggen dat het bij de kleding past.’ ‘Als je het zelf ook niks vindt moet je ze dat gewoon zeggen. Jij bent de klant en jij betaalt en bepaalt.’ Ook was er de opmerking van het make-uppersoneel dat ik mijn oorbellen misschien uit moest doen voor de traditionele sessie omdat ‘in die tijd mannen geen oorbellen droegen’. ‘Waren er in die tijd dan wel buitenlanders die rondliepen in traditionele Chinese kledij?’, vroeg ik sarcastisch. De boodschap leek aan te komen en er werd niet meer over gezeurd.

Het was soms even zoeken naar kleding die mij paste. Chinezen zijn toch een paar maatjes kleiner en ik was in het voorgaande jaar ook wel een maatje gegroeid. Ik merkte tevens dat we zo nu en dan ook op film werden vastgelegd. Dat stoorde me een beetje, aangezien we hadden aangegeven dat we geen video wilden. Ik was bang dat ze van alles zouden proberen om ons die video alsnog aan te smeren. Nadat mijn vrouw er melding van maakte leken ze later op de middag te stoppen. We waren echter blij verrast dat ze ons het ruwe materiaal gratis meegaven. Weggooien was zonde waarschijnlijk. Helaas was er weinig  beeldmateriaal van onze favoriete scene, die in de steeg in oud Shanghai.

Met name in de middag ging alles wat meer relaxed en konden we het soms niet laten om wat lol te trappen. Mijn vrouw in een moment van verveling een grote bloempot aanbieden, op komen dagen in een lange matrix-achtige leren jas (die we daadwerkelijk gebruikten voor de Shanghai-scenes) en andere flauwekul hield het tussen het braaf opvolgen van de instructies van de fotograaf voor ons ook nog een beetje leuk.

De volgende dag konden we de foto’s al ophalen. We konden er 120 kiezen uit 220. Het was de bedoeling dat we die 120 dan konden laten ‘bewerken’. Kortom, photoshoppen om ons ‘slanker’ te maken en zaken als littekens, moedervlekken en andere onvolkomenheden weg te werken. We besloten dat we dat helemaal niet wilden, er was niets waar we ons voor schaamden en we hadden alles het liefste zo natuurlijk mogelijk. Men was er erg verbaasd hierover. Iedereen liet zich immers photoshoppen. Nou, wij waren dan blijkbaar niet ‘iedereen’. We konden de foto’s dus ter plekke meenemen. Terug in Nederland hebben we er zelf een mooi fotoboek van laten maken. En ik moet zeggen, achteraf ben ik toch heel blij dat ik het gedaan heb.

Met de fotograaf en makeup crew